Speakout : เมื่อฉันไฟว่กับอาจารย์หื่น

สิงหาคม 2560 นักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปากรเรียกร้องให้เอาผิดอาจารย์ที่ล่วงละเมิดทางเพศ เราอยากรู้ว่าตอนนั้นพวกเธอคิดอย่างไร ตอนนี้คิดอย่างไร มีอะไรจะบอกกับคนทั่วไปบ้าง พอจะสรุปจากต้นจนจบได้ไหมว่าเป็นยังไงบ้าง ในมุมมองของเรา หลังจากที่รู้ตัวเองแล้วว่าถูกอาจารย์อาวุโสคนนี้หลอก ก็รู้สึกแย่กับตัวเองที่มองโลกในแง่ดีเกินไป เราเคยเชื่อมั่นว่าอาจารย์อาวุโสคนนี้เป็นคนดีด้วยภาพลักษณ์ของเขาตั้งแต่เข้าเรียนใหม่ๆ แม้แต่ตอนที่เกิดเหตุการณ์ในห้องพักอาจารย์ (ตอนนั้นเรียนปี 2 แล้ว) ก็ยังเชื่อว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด ที่ผ่านมาเรียนกับอาจารย์คนนี้ เขาอบอุ่นใจดี ไม่เคยทำให้เราสงสัยถึงพฤติกรรมใดๆ เราเสียท่าเพราะคิดไม่ถึงจริงๆนะ ตอนนั้นเรารู้สึกกลัวและทำตัวไม่ถูก ได้แต่เดินถอยหนีในตอนที่เขาคะยั้นคะยอให้ถอดเกาะอกและกางเกงให้เปลือยทั้งหมด ตอนที่มหาลัยบอกว่าเอาผิดไม่ได้นี่รู้สึกยังไง การที่สุดท้ายแล้วทางมหาวิทยาลัยประกาศว่า ไม่สามารถดำเนินเอาผิดทางวินัยได้ เนื่องจากเป็นเพียงอาจารย์สอนพิเศษ เราบอกตรงๆว่าโกรธมาก  เรารู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นการแก้ปัญหาที่ถูกต้อง เพราะไม่ใช่แค่เราที่โดนอาจารย์คนนี้หลอกไปถ่ายแบบนางในวรรณคดี แต่มีเพื่อนๆ รุ่นน้อง และมีเด็กจากมหาลัยอื่นๆที่โดนอีก เราว่าบุคคลคนนี้ควรเผยชื่อจริง นามสกุล และหน้าตาที่แท้จริงออกมาให้สังคมได้รับรู้โดยทั่วกันว่าเขาไม่มีคุณสมบัติที่คู่ควรต่อการเป็นอาจารย์อีกต่อไป เราว่าการไม่เปิดเผยชื่อ และหน้าตาทำแบบนี้เขาอาจจะไปทำแบบนี้กับเด็กมหาลัยอื่นๆอีกได้ ถ้ามหาวิทยาลัยปล่อยคนแบบนี้แฝงเข้ามาเป็นครูด้วยความไม่รอบคอบแล้วยังปล่อยให้เขาลอยนวลอยู่ในสังคมต่อไปได้โดยไม่มีใครรู้ถึงความอันตราย ทำได้อย่างไร   ตอนที่เจอเหตุการณ์ใหม่ๆ รู้สึกกังวลกับอะไรบ้าง   ทำอะไรไม่ถูกจริงๆค่ะ อ้ำอึ้งยืนตัวแข็งอยู่ในห้อง นึกย้อนกลับไปก็หงุดหงิดตัวเองในความไม่มีไหวพริบ ไม่ทันคน ถ้ารู้แบบนี้น่าจะรีบแต่งตัวแล้ววิ่งหนีออกมาทันที เรากลัวว่ามันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ เพราะเขาเอารูปของเราไปล้างที่ร้านล้างรูปทั่วไป ซึ่งหมายความว่าจะมีคนอื่นเห็นภาพของเราในลักษณะโชว์สัดส่วนซึ่งเราไม่ได้เต็มใจและไม่ยินดีที่จะให้ใครเห็น เราโกรธและกังวลใจอยู่ตลอดเพราะอย่างร้ายๆ รูปของเราอาจไปตกอยู่ในมือของคนที่หากินกับเว็บสื่อลามกได้   มีอะไรเป็นอุปสรรคที่ทำให้ไม่กล้าไปแจ้งความบ้าง…

Speakout : เมื่อฉันถูกแอบถ่าย

เห็ด (นามสมมติ) เป็นนักศึกษาสาวจากสถาบันศิลปะชื่อดังย่านวังท่าพระ สองสามปีที่แล้วเธอถูกเพื่อนร่วมชั้นเรียนแอบถ่ายคลิปตอนอาบน้ำในหอพัก หลังรู้ตัวเธอใช้เวลารวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าจะเข้าแจ้งความ การขึ้นโรงพักครั้งนี้ทำให้เห็ดค้นพบว่า เห็ดไม่ได้ยอมคนง่ายอย่างที่เพื่อนๆเข้าใจ การไฟท์เพื่อตัวเองครั้งนี้ได้เปลี่ยนทัศนคติที่เธอมีต่อตัวเองอย่างมาก 1) พอจะสรุปจากต้นจนจบได้ไหมว่า ตอนแรกเรารู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์ แล้วพอมันจบแบบนี้ เราเปลี่ยนไปจากตอนแรกอย่างไร เรื่องเกิดจาก เราไปกินเบียร์กับเพื่อนผู้ชายคนนึงที่สนิทกันระดับนึง รู้จักกันมานาน เรียนอยู่ในคณะเดียวกันภาคเดียวกัน เราก็ไปกินเบียร์ แล้วมันก็มานั่งเล่นที่ห้องบ่อย ไม่เคยเกิดเหตุการณ์อะไรแบบนี้ คุยกันหลายเรื่อง จนเราคิดว่าเราก็รู้จักพอสมควร เราก็ไว้ใจมันอ่ะ แล้วตอนกลับมาก็ฝนตกหนัก เขามาส่งที่หอ แล้วก็กลับหอตัวเองไม่ได้ เลยขอนอนด้วย นี่ก็เออๆก็ได้ ตอนจะนอนก็สร่างหน่อยนิดนึงนะ แต่ง่วงมาก เลยจัดๆเตียงให้เอาหมอนข้างขั้นระหว่างกันไปเลย คือไม่กล้าไล่ให้ไปนอนที่พื้นเพราะยังไม่กวาด นอนไปสักพัก ไม่ค่อยชัวร์นะ รู้สึกเหมือนโดนคลำๆ จับนู่นนี่ นี่ก็แบบละเมอป่าววะ ก็พยายามหันหนีมากกว่าตื่นมาโวยวาย เพราะไม่รู้ว่ามันเมาสติครบป่าว แอบกลัวด้วยเพราะเป็นคนที่ชอบพกมีดพกอ่ะ รู้จักนิสัยดี กลัวตกใจที่เราพรวดพลาดแล้วเอาตัวรอด ตอนนั้นแอบคิดเยอะคิดมาก เลยพยายามหันนี้มากสุดเฉยๆ คิดว่าเออๆพรุ่งนี้ต้องคุยละแบบนี้ (พลาดนะที่คิดแบบนั้น) สุดท้ายก็นอนหลับไป พอตอนเช้าเราต้องรีบไปประชุมกับเพื่อนเรา เราจะรีบอาบน้ำ แต่ด้วยสิ่งที่มันทำเมื่อคืนก็รู้สึกไม่ไว้ใจเลยไล่ๆให้ออกจากห้องไปก่อน เขาก็บอกว่าหากระเป๋าตังไม่เจอเดี๋ยวหาเสร็จแล้วจะออก เราก็เออๆ แล้วก็ขี้เกียจรอ เข้าห้องน้ำไป แล้วสักพักตอนอาบน้ำ…

Speakout : 8 คำถามถึงนุ่น

สิงหาคมที่ผ่านมา นุ่นเรียกร้องมหาวิทยาลัยให้เอาผิดรุ่นพี่ร่วมคณะที่ล่วงละเมิดทางเพศ ตอนนี้รุ่นพี่คนนั้นถูกพักการอนุมัติปริญญาบัตร 1 เทอม – เพจ Thaiconsent เลยฝาก 8 คำถาม เพื่อถามความรู้สึกของเธอ